Παρούσα ερημιά
θα σε μεθύσω απόψε και θα φύγω,
θ' ασελγήσω στο σώμα σου
με λέξεις γυμνές και αθέατες,
θα νιώσω το στερνό σου αγκάλιασμα
και θ' αυτομολήσω στο άπειρο
να συναντήσω τον πληγωμένο
σφυγμό του αγέρα
που περιφέρεται
επαίτης στα σύννεφα,
ασκητής και αλήτης
κρεμασμένος στα χείλη σου,
στην εωσφόρα ανάσα σου
που ανεμίζει εύοσμη στο έρεβος
χαϊδεύοντας τα σκέλια της
Θ' ανιχνεύσω την άβυσσο
που διασαλεύει το νου μου,
με δυο χούφτες ουρανό
κι ένα υφάδι
θα ντύσω τη λύπη σου,
με στίχους και χάδια
θα μπολιάσω το αίμα σου,
θ' αφουγκραστώ τον λυγμό και τον ήχο
απ' τον τελευταίο χορό σου,
το ασμίλευτο δάκρυ στο βλέμμα σου
που μ' αντικρίζει μ' οδύνη
μέσα απ' τον άδειο
βολβό του ματιού μου
(c) Τάκης Τ.
